ชุดเลนส์ในฐานะสินทรัพย์ มีข้อมูลที่มีและข้อมูลที่ไม่มี พอเริ่มมีชุดเลนส์อยู่ในครอบครอง คำถามที่ตามมาไม่ใช่คำถามเรื่องภาพอีกแล้ว มันเป็นคำถามของฝ่ายบัญชี ของสิ่งนี้ตัดค่าเสื่อมกี่ปี มูลค่าที่เหลือตอนสิ้นปีที่สามควรตั้งไว้เท่าไหร่ และถ้าวันหนึ่งต้องขายจะได้กลับมาเท่าไหร่ คำถามพวกนี้ตอบยากกว่าที่ควรจะเป็น ไม่ใช่เพราะซับซ้อน แต่เพราะข้อมูลที่ควรมีอยู่นั้นแทบไม่มีอยู่จริงในกลุ่มราคาที่คนส่วนใหญ่ซื้อกัน
เริ่มจากส่วนที่พูดได้อย่างมั่นใจก่อน
เลนส์เสื่อมมูลค่าช้ากว่าตัวกล้องด้วยเหตุผลที่อยู่ในตัวสินค้าเอง ตัวกล้องมีเซนเซอร์ มีชิปประมวลผล มีระบบบันทึกไฟล์ และมีซอฟต์แวร์ สี่อย่างนี้ตกรุ่นตามรอบที่สั้นและวัดได้ พอมีบอดี้รุ่นใหม่ที่บันทึกความละเอียดสูงกว่า มูลค่าของรุ่นก่อนหน้าตกทันทีเพราะมีของทดแทนที่ดีกว่าชัดเจน เลนส์ไม่มีชิ้นส่วนพวกนั้นเลย มันมีแก้ว โลหะ และกลไก ซึ่งไม่ตกรุ่นตามรอบสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ เลนส์ที่ให้ภาพดีในปี 2020 ยังให้ภาพเหมือนเดิมเป๊ะในปี 2026 สิ่งที่เปลี่ยนคือรสนิยมและมาตรฐานของตลาด ซึ่งเคลื่อนช้ากว่ามาก
ชุดเลนส์ในฐานะสินทรัพย์ ได้ประโยชน์จากความนิ่งของมาตรฐานเมาท์
เมาท์ PLถูกใช้มาหลายสิบปีและยังเป็นเมาท์หลักของกล้องระดับโปรดักชันในปัจจุบัน เทียบกับเมาท์ของกล้องผู้บริโภคที่มีมาแล้วหลายรุ่นและถูกทิ้งไปหลายตัวในช่วงเวลาเดียวกัน เลนส์ที่ผูกกับเมาท์ที่นิ่งจึงมีตลาดผู้ซื้อต่อที่กว้างกว่าและอยู่ได้นานกว่า นี่คือเหตุผลเชิงโครงสร้างที่หนักแน่นกว่าตัวเลขเปอร์เซ็นต์ใด ๆ และเป็นเหตุผลเดียวกับที่กลยุทธ์ซื้อ PL แล้วต่อออกยังใช้ได้อยู่
ทีนี้ถึงส่วนที่ต้องพูดตรง ๆ
ข้อมูลค่าเสื่อมที่หมุนเวียนอยู่ในวงการนี้มีอยู่ชุดเดียวที่คนอ้างถึงกันบ่อย ตัวเลขในนั้นระบุว่าเลนส์เสื่อมช้ากว่าบอดี้ราวสี่สิบถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ และเลนส์ระดับบนบางระยะรักษามูลค่าได้ราวเจ็ดสิบเอ็ดถึงเจ็ดสิบสี่เปอร์เซ็นต์ที่สามสิบหกเดือน ตัวเลขพวกนี้ฟังดูใช้ได้ จนกระทั่งดูว่าใครเป็นคนเผยแพร่ เอกสารชุดนั้นมาจากผู้ขายอุปกรณ์มือสองซึ่งมีส่วนได้เสียโดยตรง ภายในเอกสารเองก็มีตัวเลขที่ขัดกัน และที่สำคัญที่สุด ตัวอย่างทั้งหมดเป็นเลนส์ระดับหมื่นดอลลาร์ขึ้นไป ไม่มีข้อมูลของเลนส์ราคาพันกว่าดอลลาร์แม้แต่รายการเดียว
สองกลุ่มนี้อยู่ในตลาดมือสองคนละแบบกันโดยสิ้นเชิง
ตลาดของเลนส์ระดับบนมีผู้เล่นน้อย ซื้อขายผ่านคนกลางที่รู้จักกัน มีประวัติการซ่อมติดมากับตัวของ และมีอุปสงค์จากร้านเช่าที่ต้องเติมสต็อกตลอด ตลาดของเลนส์กลุ่มพันกว่าดอลลาร์เป็นตลาดของผู้ซื้อรายย่อยที่เทียบราคากับของใหม่ตลอดเวลา และของใหม่ในกลุ่มนี้ก็ออกรุ่นถี่มาก เมื่อมีชุดใหม่ที่มีคุณสมบัติมากกว่าออกมาในราคาใกล้เคียงกัน ราคามือสองของรุ่นก่อนหน้าจะถูกกดจากด้านบนทันที คำถามที่ตามมาคือทำไมไม่มีใครเก็บข้อมูลกลุ่มนี้ คำตอบตรงไปตรงมาคือไม่มีใครได้ประโยชน์พอที่จะเก็บ ผลคือใครที่อ้างตัวเลขค่าเสื่อมของเลนส์กลุ่มนี้อย่างมั่นใจ กำลังประมาณจากข้อมูลที่ไม่มีอยู่
สิ่งที่ทำได้จริงในเมื่อไม่มีข้อมูล คือเปลี่ยนวิธีตั้งคำถาม แทนที่จะถามว่าขายต่อได้เท่าไหร่ ให้ถามว่าของชิ้นนี้สร้างรายได้ให้เท่าไหร่ต่อปีที่ถือครอง สินทรัพย์ที่ออกไปทำงานสี่สิบวันต่อปีสร้างมูลค่าคืนมาแล้วมากกว่าราคาซื้อในเวลาไม่นาน ไม่ว่าสุดท้ายจะขายได้กี่บาท ส่วนเลนส์ที่นอนอยู่ในตู้แปดเดือนต่อปี ต่อให้รักษามูลค่าได้แปดสิบเปอร์เซ็นต์ก็ยังเป็นการลงทุนที่แย่ วิธีตั้งงบที่ปลอดภัยที่สุดคือถือว่ามูลค่าคงเหลือเป็นศูนย์ตั้งแต่วันซื้อ มีอีกด้านที่ควรพูดให้ครบ การมองเลนส์เป็นสินทรัพย์ที่รักษามูลค่าได้ดีมีความเสี่ยงที่จะทำให้ซื้อเกินความจำเป็น ในทางปฏิบัติต้นทุนของการซื้อผิดไม่ได้อยู่ที่ส่วนต่างราคาขายต่อ แต่อยู่ที่เงินก้อนนั้นถูกล็อกไว้และเอาไปใช้กับสิ่งที่จำเป็นกว่าไม่ได้
