ซูมของค่ายกล้อง กับ ซูมสายซีเนม่า ต่างกันตรงไหน

Cine Zoom vs Photo Zoom — เรื่องซูมของค่ายกล้อง กับ ซูมสายซีเนม่า ลองวางเลนส์ซูมสองตัวไว้ข้างกันบนโต๊ะในร้าน ตัวหนึ่งเป็นของค่ายเดียวกับบอดี้ อีกตัวเป็นซูมสายซีเนม่าที่ครอบช่วงใกล้เคียงกัน สิ่งที่ต่างกันชัดตั้งแต่ยังไม่ได้ถ่ายคือน้ำหนักกับราคา แต่พอลองยิงภาพนิ่งบนขาแล้วเอามาเทียบกัน ความคมกลับดูใกล้กันจนแยกยาก ตรงนี้แหละที่คนจำนวนมากสรุปผิด เพราะความต่างของสองสายนี้ไม่ได้อยู่ในภาพนิ่งภาพเดียว มันอยู่ในสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างที่กล้องกำลังบันทึก

Cine Zoom vs Photo Zoom: เลนส์ค่ายกล้องออกแบบโดยมีระบบอัตโนมัติเป็นศูนย์กลาง

เลนส์ของค่ายกล้องถูกออกแบบโดยมีระบบอัตโนมัติเป็นศูนย์กลาง มอเตอร์โฟกัสเร็ว เงียบ และสื่อสารกับบอดี้ได้ลึก กล้องรู้ว่าเลนส์อยู่ที่ทางยาวโฟกัสเท่าไหร่ ชดเชยความบิดเบี้ยวและขอบมืดให้ได้ทันที ระบบกันสั่นในเลนส์คุยกับระบบในบอดี้ได้ ทั้งหมดนี้แปลว่าคนเดียวถ่ายคนเดียวก็เอาอยู่ ไม่ต้องมีคนดึงโฟกัส และยังใช้ถ่ายภาพนิ่งได้เต็มประสิทธิภาพในตัวเดียวกัน สำหรับสายอีเวนต์ที่ต้องส่งทั้งวิดีโอและภาพนิ่งจากงานเดียว นี่คือข้อได้เปรียบที่ประเมินค่าไม่ได้

ซูมของค่ายกล้อง กับ ซูมสายซีเนม่า อย่างหลังมีคนคุมมือเป็นศูนย์กลาง

ซูมสายซีเนม่าถูกออกแบบโดยมีคนควบคุมด้วยมือเป็นศูนย์กลาง สิ่งที่ได้เพิ่มมาไม่ใช่ความคม แต่คือการควบคุมที่คาดเดาได้ วงโฟกัสหมุนได้ระยะยาวกว่ามากจนแบ่งระยะละเอียดได้จริง มีสเกลระยะที่เชื่อถือได้ ขนาดตัวและตำแหน่งวงมักคงที่ไม่ยืดหดเวลาซูม ทำให้ Rig ที่เซ็ตไว้ไม่ต้องปรับใหม่ และจุดสำคัญที่สุดสำหรับหัวข้อนี้คือส่วนใหญ่ออกแบบให้เป็น parfocal คือรักษาโฟกัสไว้ได้ตลอดช่วงซูม ซึ่งเลนส์ซูมภาพนิ่งส่วนใหญ่ทำไม่ได้ มันชดเชยด้วยออโต้โฟกัสจนดูเหมือนไม่มีปัญหา แต่พอสลับมาโฟกัสมือเมื่อไหร่ ความจริงจะโผล่ทันที

ข้อเสียของแต่ละฝั่งต้องพูดให้ครบ

ข้อเสียของแต่ละฝั่งต้องพูดให้ครบ ฝั่งค่ายกล้องมีวงโฟกัสที่มักเป็นแบบ focus by wire ซึ่งระยะการหมุนไม่คงที่ ทำงานกับ follow focus แบบซ้ำ ๆ ได้ยาก และพอปิดออโต้โฟกัสไปทำงานแบบตั้งใจ ข้อได้เปรียบหลักของมันก็หายไปพอดี ส่วนฝั่งซีเนม่าหนักกว่าอย่างมีนัยสำคัญ ราคาสูงกว่า ระบบอัตโนมัติมักมีจำกัดหรือไม่มีเลย และการถ่ายคนเดียวทั้งวันด้วยของแบบนี้เหนื่อยกว่าที่คิดมาก งานที่ต้องวิ่งตามเจ้าภาพในงานแต่ง มันจะกลายเป็นภาระมากกว่าเครื่องมือ

คำถามข้อเดียวที่แยกสองฝั่งนี้ได้เร็วที่สุดคือ ในงานจริงมีการโฟกัสด้วยมือบ่อยแค่ไหน ถ้าคำตอบคือแทบไม่เคย เพราะออโต้โฟกัสของบอดี้ดีพอและงานเร็วเกินกว่าจะโฟกัสมือ เลนส์ของค่ายกล้องคือคำตอบที่ตรงที่สุด เงินส่วนต่างเอาไปลงกับไฟหรือเสียงจะเปลี่ยนงานได้มากกว่า แต่ถ้าเริ่มมีงานที่ต้องเซ็ตช็อต มีคนช่วยดึงโฟกัส หรือมีการซูมระหว่างเทคแบบโฟกัสมือเป็นประจำ ความนิ่งของโฟกัสตอนซูมกับวงโฟกัสที่คุมได้จริงคือสิ่งที่เงินก้อนนั้นซื้อ และมันคืนกลับมาเป็นเทคที่ไม่ต้องถ่ายซ้ำ

ราคาของทั้งสองสายเปลี่ยนตามล็อตและช่วงเวลา ควรเช็กราคาปัจจุบันกับร้าน และถ้าทำได้ ขอลองติดกับบอดี้ที่ใช้จริงแล้วลองซูมด้วยโฟกัสมือดูสักรอบ สิบนาทีนั้นบอกอะไรได้มากกว่ารีวิวสิบคลิป