Subject Recognition — ระบบจับวัตถุในกล้องวิดีโอ ทำงานยังไง ผมขอเล่าจากงานอีเวนต์เมื่อไม่นานมานี้ เจ้าของแบรนด์ยืนพูดอยู่กลางเฟรม กล้องเกาะหน้าเขาแน่นดีมาก จนกระทั่งพนักงานคนหนึ่งเดินผ่านหลังเขาไปเติมน้ำ แล้วกรอบโฟกัสก็ย้ายไปหาคนเติมน้ำอย่างมั่นใจ อยู่สองวินาทีเต็ม ๆ ก่อนจะกลับมา สองวินาทีนั้นอยู่ตรงกลางประโยคที่ลูกค้าอยากได้ที่สุดพอดี
Subject Recognition: ระบบจับวัตถุในกล้องวิดีโอ ไม่ได้เข้าใจฉากแบบที่คุณเข้าใจ
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเพราะระบบจับวัตถุไม่ได้ “เข้าใจ” ฉากแบบที่คุณเข้าใจ สิ่งที่มันทำคือหาแพทเทิร์นที่ถูกสอนมาว่าหน้าตาแบบไหนคือคน แบบไหนคือสัตว์ แบบไหนคือยานพาหนะ แล้วเทียบกับข้อมูลระยะที่ได้จากจุดโฟกัสแบบเฟสที่กระจายอยู่ทั่วเซนเซอร์ ใน FX5 ระบบนี้ครอบคลุมทั้งการจับคน สัตว์ ยานพาหนะ และยังเทรนให้จับวัตถุที่คุณกำหนดเองได้ด้วย ความครอบคลุมของจุดโฟกัสทั่วหน้าเซนเซอร์ทำให้มันตามซับเจกต์ที่เคลื่อนออกไปมุมเฟรมได้โดยไม่หลุด ซึ่งเมื่อสิบปีก่อนเป็นเรื่องที่ต้องจ่ายเงินระดับอื่นถึงจะได้
ความสามารถในการหา กับความสามารถในการเลือก เป็นคนละเรื่อง
แต่ความสามารถในการ “หา” กับความสามารถในการ “เลือก” เป็นคนละเรื่อง กล้องเจอคนสามคนในเฟรมแล้วต้องตัดสินใจ มันตัดสินจากขนาดในเฟรม ระยะใกล้ไกล และความต่อเนื่องของสิ่งที่เกาะอยู่เดิม ไม่ได้ตัดสินจากบท ฉะนั้นสถานการณ์ที่ควรระวังจึงเดาได้ล่วงหน้าเกือบทั้งหมด ฉากที่มีคนเดินตัดผ่าน ฉากที่ซับเจกต์หันหลังแล้วหันกลับ ฉากที่มีคนสวมหมวกหรือแมสก์จนโครงหน้าหาย ฉากในร้านที่มีโปสเตอร์รูปคนติดผนัง หรือฉากมืดที่คอนทราสต์บนใบหน้าต่ำจนระบบเริ่มลังเล ทุกอย่างนี้ทดสอบได้ก่อนถ่ายจริงถ้าคุณเดินสำรวจสถานที่
ลดพื้นที่ให้กล้องคิดน้อยลง คือวิธีที่ได้ผลจริง
วิธีลดความเสี่ยงที่ได้ผลจริงคือลดพื้นที่ให้กล้องคิดน้อยลง แทนที่จะปล่อยพื้นที่โฟกัสเป็นทั้งเฟรม ให้กำหนดเป็นโซนหรือจุดที่ครอบเฉพาะบริเวณที่ซับเจกต์จะอยู่ แล้วแตะหน้าจอเพื่อสั่งติดตามซับเจกต์คนนั้นตั้งแต่ก่อนกดอัด กล้องจะยึดเป้าที่คุณเลือกมากกว่าเป้าที่มันเดาเอง อีกอย่างที่ช่วยมากในงานสัมภาษณ์คือจัดฉากไม่ให้มีทางเดินอยู่หลังซับเจกต์ตั้งแต่แรก ปัญหาโฟกัสจำนวนมากแก้ได้ด้วยการขยับเก้าอี้ ไม่ใช่การกดเมนู ส่วนความไวในการเปลี่ยนซับเจกต์ก็ตั้งให้ระบบลังเลนานขึ้นได้เช่นกัน
สิ่งที่ผมอยากให้ยึดคือ ระบบจับวัตถุเชื่อได้พอที่จะให้คุณทำงานคนเดียวได้ในงานส่วนใหญ่ แต่ไม่ควรเชื่อจนไม่มีแผนสำรอง ในงานที่ถ่ายซ้ำไม่ได้ ผมจะตั้งกล้องสองตัว ตัวหนึ่งเป็นภาพกว้างที่เปิดรูรับแสงแคบลงจนระยะชัดลึกครอบคลุมทั้งการเคลื่อนไหว ตัวนั้นจะไม่มีวันเสียแม้ระบบจะพลาด แล้วปล่อยให้ตัวที่เปิดกว้างทำหน้าที่ภาพสวย ต้นทุนของแผนนี้คือขาตั้งเพิ่มหนึ่งชุดกับการ์ดเพิ่มหนึ่งใบ ถูกกว่าค่าเสียหายจากการต้องบอกลูกค้าว่าช่วงที่ดีที่สุดหลุดโฟกัส
ก่อนงานหน้า ลองไล่ดูสถานที่แล้วนับว่ามีกี่จุดที่กล้องจะสับสนได้ ถ้านับได้เกินสามจุด นั่นอาจไม่ใช่งานที่ควรปล่อยให้ระบบตัดสินใจเองทั้งวัน
