ตอนงานยังน้อย โยนไฟล์ลงไดรฟ์มั่ว ๆ ยังไงก็หาเจอ แต่พอฟุตเทจสะสมไปเป็นปี เปิดไดรฟ์มาทีเจอโฟลเดอร์ชื่อ “งานใหม่”, “งานใหม่ 2”, “งานใหม่จริง ๆ” แล้วนั่งงมหาคลิปที่ลูกค้าขอด่วนอยู่ครึ่งชั่วโมง ผมผ่านจุดนั้นมาแล้ว เลยอยากเล่าว่าวางระบบไว้แต่แรกมันช่วยชีวิตยังไง
ตั้งชื่อและวางโครงโฟลเดอร์ให้ชัด
เริ่มจากเรื่องพื้นฐานสุดคือการตั้งชื่อ วางโครงโฟลเดอร์ให้ชัด แยกเป็นโปรเจกต์ แล้วในแต่ละโปรเจกต์ก็แตกเป็นฟุตเทจดิบ เสียง ไฟล์ตัดต่อ แล้วก็งานที่ส่งออก ชื่อโฟลเดอร์กับไฟล์ก็ใส่ให้มันบอกอะไรได้บ้าง อย่างน้อยมีวันที่กับชื่องาน พอทำแบบเดียวกันทุกโปรเจกต์ เปิดไดรฟ์มาปุ๊บก็รู้เลยว่าอะไรอยู่ตรงไหน ไม่ต้องเดา
แยกงานสดออกจากงานที่จบแล้ว
เรื่องต่อมาที่คนลืมบ่อยคือแยกงานที่กำลังทำออกจากงานที่จบแล้ว พอส่งงานเสร็จ ย้ายมันไปกองเก็บถาวรซะ อย่าปล่อยให้งานเก่ากองรวมกับงานที่กำลังวิ่งอยู่ในไดรฟ์ทำงาน เพราะพื้นที่จะเต็มเร็วมากแล้วก็รกจนหายาก แค่แยกให้ชัดว่าตรงนี้คืองานสด ตรงนั้นคือคลัง เวลาหาก็เจอเร็วทั้งงานปัจจุบันและงานเก่า
สำรองข้อมูลสำคัญที่สุด
เรื่องสุดท้ายสำคัญที่สุด และผมขอย้ำหนัก ๆ คือสำรองข้อมูล SSD ทนก็จริงแต่มันเจ๊งได้เหมือนของทุกอย่าง เก็บฟุตเทจสำคัญไว้ในไดรฟ์เดียวคือเดิมพันที่ไม่คุ้ม ของที่พลาดไม่ได้ต้องมีสำเนาอีกที่เสมอ จะเป็นไดรฟ์สำรองอีกลูกหรือคลาวด์ก็ว่าไป และก่อนจะลบไฟล์ออกจากการ์ดหรือจากไดรฟ์ทำงาน เช็กให้แน่ก่อนว่าสำเนามันครบและเปิดได้จริง ไม่ใช่ก๊อบไว้แล้วไฟล์เสีย
สรุป
จัดระเบียบเก่งแค่ไหนแต่ไฟล์หายก็จบเห่ เพราะงั้นสองอย่างนี้ต้องมาคู่กัน หาง่ายด้วย ปลอดภัยด้วย และเชื่อผมเถอะ เริ่มวางโครงตั้งแต่ไฟล์ยังไม่เยอะ ง่ายกว่ามานั่งรื้อตอนทุกอย่างกองเป็นภูเขาเยอะมาก
